
![]()
Właściwie Taijiquan, ten starożytny chiński styl to nie tylko sztuki walki, ale także słynny na całym świecie system praktyk medytacyjnych i relaksacyjnych. Tai Chi zostało docenione przez miliony ludzi, głównie seniorów, także w krajach Zachodu. Jego techniki bowiem mają udowodnione i walory zdrowotne - zawarta w treningu gimnastyka stymuluje nie tylko rozwój fizyczny ćwiczącego, ale także równowagę psychiczną. Sztuka walki została także doceniona przez ludzi biznesu, gdyż pozwala na osiągnięcie spokoju ducha w stresujących sytuacjach, głównie poprzez medytację.
Tai Chi Chuan powstało w Chinach już ponad 700 lat temu. Nazwa stylu wywodzi się z filozofii taoistycznej oraz koncepcji Yin Yang. Taji oznacza świat, wielką ostateczność i jedność, zaś quan można tłumaczyć jako “pięść” lub “styl walki”. Taijiquan/ Tai Chi Chuan oznacza więc “styl walki świata”. Sztuka walki nazywana jest także między innymi: „Pięść Wielkich Szczytów” lub „Boks Cienia”.
Trening Tai Chi składa się z kilku elementów - ćwiczeń podstawowych, układów ruchowych (także z bronią), techniki w parach, nauki samoobrony, a także ćwiczeń medytacyjnych. Ta sztuka walki zasadniczo różni się od innych systemów, gdyż nie kładzie takiego nacisku na rozwój fizyczny ćwiczącego, ale współpracę ciała i umysłu, wykorzystując do tego starożytne chińskie teorie. Adept Tai Chi stara się uwolnić tzw. siłę wewnętrzną osiągając harmonię ducha i energii witalnej. Techniki tego stylu kojarzą się zwykle z płynnymi, powolnymi ruchami ćwiczących, jednak w Tai Chi istnieją także dynamiczne, wykonywane z dużą siłą układy form!
W cywilizacji zachodniej, ćwiczenia Tai Chi przyjęły się głównie jako trening zdrowotny oraz relaksacyjny, pomijając elementy ataku i obrony (przez co często styl ten nie jest traktowany jako sztuka walki). Nurt ten, nazywany “duchowym” uznaje się za sposób na rozwój duchowy i medytację rodem z Dalekiego Wschodu, garściami czerpiący z filozofii taoistycznej oraz oraz innych chińskich systemów wierzeń. Odróżnia się także nurt “zdrowotny” Tai Chi, związany z chińską medycyną, oraz “sportowy”, który polega na czysto technicznych pokazach, często z bronią, i przypomina nieco gimnastykę sportową (https://www.youtube.com/watch?v=RA8iHFarIng).
Podsumowując, dzisiejsze Tai Chi Chuan łączy w sobie kilka elementów: medytację, techniki oddechowe, trening fizyczny, techniki samoobronne, a nawet akupunkturę. Jest to ogromny system pełnych harmonii i płynnych ruchów, mający prowadzić ćwiczących w stronę połączenia ciała i umysłu. Jednak patrząc na styl przez pryzmat realnej walki, na niewiele się on przyda. Tai Chi należy traktować raczej jako filozoficzny sposób na medytację, gdyż realne aspekty walki sztuka pozostawiła w starożytności.