StrefaWalki.pl
Kung fu - magiczna nazwa, która spowodowała w 2. połowie XX wieku eksplozję zainteresowania Dalekim Wschodem i sztukami walki wśród europejskiej i amerykańskiej młodzieży. Sama nazwa oznacza zbiór starożytnych, chińskich stylów walki, znany także jako wushu. Kung fu dzieli się na mnóstwo stylów, a jego zasady mają rozwijać nie tylko ciało ćwiczącego, ale także jego duszę. Przyjrzyjmy się bliżej mistycznej sztuce pokonywanie przeciwników znanej z filmów Bruce’a Lee!
Zbiór chińskich sztuk walki to niezwykle obszerna kolekcja technik walki, zarówno bronią białą, jak i gołymi rękami. Formuła Kung fu obejmuje ciosy pięściami, kopnięcia, dźwignie, rzuty i podcięcia. Powstało wiele różniących się od siebie stylów, które dzielą zasady, techniki obronne, stosowane taktyki, czy nawet przewidziany dystans do przeciwnika.
Podstawowe style to Shaolin, Wudangu i Emei. Shaolin, wywodzący się ze słynnego buddyjskiego klasztoru, charakteryzuje się dużym naciskiem na siłę fizyczną ciała oraz umiejętności walki adepta. Wudangu z kolei skupia się bardziej na zwinności oraz rozwoju duchowym ćwiczącego. Emei z kolei to styl, który łączy cechy obu poprzednich. Łączy rozwój ducha wraz z rozwojem siły i zwinności.
Z tych trzech, podstawowych źródeł Kung fu wywodzą się kolejne, pomniejsze style, często wzorowane na ruchach zwierząt lub elementów przyrody. Oto kilka z nich:
1. Wing Chun - Styl Pięść Pięknej Wiosny, najpopularniejszy w Polsce styl, charakteryzuje się wyczuwaniem intencji przeciwnika i pokonaniem go błyskawicznymi, krótkimi ciosami. Styl przewiduje także walkę kijem.
2. Pak Hok – Styl Białego Żurawia, technika, w której ręce oraz nogi poruszają się po kole lub po liniach prostych (górne i dolne kończyny nie wykonują naraz tego samego ruchu). Styl nie przewiduje kopnięć powyżej pasa.
3. Tang Lang Pai – Styl Modliszki opiera się na naśladownictwie ruchów górnych kończyn modliszki i nóg małp. Styl naucza rozbudowanych technik uderzeń łokciem.
4. Hei Hu Pai – Styl Tygrysa, opiera się na 10 technikach ręcznych, 2 technikach walki z kijem i jednej technice walki mieczem. Styl ćwiczony jest na manekinach i drewnianych stojakach.
Kung fu wyróżnia się rozbudowanymi stylami demonstracji umiejętności ćwiczącego. Adepci sztuki imitują uderzenia z dużą siłą i szybkością w nieco przesadzonych pozycjach, które nie mają zastosowania w realnej walce, są jednak bardzo dobrym treningiem kondycyjnym dla występującego. Takie formy pokazu uczą także właściwego poruszania się oraz strategii walki. Z takich właśnie spektakularnych demonstracji narodziła się popularność Kung fu jako sztuki walki używanej do opracowywania choreografii filmowej oraz innych tego typu pokazów dla szerokiej publiczności. Oczywiście, występy te mają więcej wspólnego z akrobatyką niż realnymi stylami mistrzów, są jednak opracowane w ten sposób, by wzbudzić podziw widzów.
Ciekawostką jest, że to właśnie z chińskich sztuk walki wywodzą się ich japońskie odpowiedniki. Nawet słowo karate w swojej pierwotnej pisowni oznaczało dosłownie “chińską rękę”! Może to tylko świadczyć o potencjale, który można wydobyć trenując Kung fu w odpowiedni sposób. Dodatkowo, chińska sztuka walki stawia także duży nacisk na rozwój moralny swoich adeptów, stawiając na pierwszym miejscu honor, odwagę i sprawiedliwość ćwiczących. W dzisiejszych czasach Kung fu w różnych odmianach zdobywa coraz większą popularność w Polsce, dzięki czemu w większości dużych miast znajdziemy ośrodki, w których jesteśmy w stanie poznać tajemnice takich mistrzów, jak Bruce Lee czy Ip Man!