
![]()
Bardzo wszechstronna dyscyplina sportowa, która wzbogaciła ciosy bokserskie, o złożoną walkę za pomocą nóg. Sport ten wymaga ciężkiej pracy nad całością sprawności fizycznej człowieka - od siły, przez wytrzymałość, aż po elastyczność, dzięki czemu jest bardzo dobrym sposobem na rozwój i poprawienie kondycji. Liczne zawody i organizacje pozwalają zawodnikom Kick-boxingu sprawdzić swoje umiejętności w realnym starciu, oraz zdobyć uznanie i nagrody.
Nazwa dyscypliny to proste połączenie angielskich słów, kick (kopać) i boxing (boks), które oddają naturę tego sportu. Kick-boxing jest stylem, który obejmuje techniki używane w wielu sztukach walki, jak taekwondo czy boks tajski. Dzięki temu adepci różnych sztuk i dyscyplin z powodzeniem mogą startować w zawodach tego sportu.
Kick-boxing powstał w latach 60. XX wieku w dwóch różnych miejscach świata, przez co wyróżniały się dwie jego odmiany, wersja japońska i amerykańska. Japońska wersja to połączenie Muay Thai z technikami Karate. Powstała przez próby zaszczepienia boksu tajskiego w Japonii, które zakończyły się syntezą i opracowaniem nowego sportu, nazwanego Kick-boxingiem. Od dzisiejszej wersji sportu, pierwotna wersja japońska różniła się możliwością zadawania ciosów głową i stosowania rzutów znanych z Judo.
Amerykańska odmiana stylu powstała w latach 70., gdy karatecy z USA stwierdzili, że mają dość rygorystycznych zasad ograniczających siłę ciosów podczas starć. Sfrustrowani zawodnicy stworzyli system, który pozwalał im zadawać ciosy z pełną siłą, tym samym tworząc warunki bardziej realnej walki. Pierwotnie, nowy styl nazywany był “full-contact karate”, dopuszczał uderzenia i kopnięcia w głowę, zawodnicy zakładali rękawice bokserskie, a walka często kończyła się poprzez nokaut. Z czasem walki przeniosły się na ring bokserski, wprowadzone zostały kategorie wagowe, a sport zaczął być nazywam Kick-boxingiem.
Rywalizacja sportowa w Kick-boxingu odbywa się w wielu różnych formułach, przewidujących różny poziom kontaktu oraz strefę trafień. Stopień zaawansowania adepta tego sportu określają kolorowe pasy, podobne do tych z Karate (od białego do czarnego). Techniki używane w tej dyscyplinie obejmują uderzenia pięścią, kopnięcia podstawowe, obrotowe i zadawane po wyskoku:
Trening Kick-boxingu bardzo przypomina trening bokserski. Obejmuje pracę nad techniką i siłą ciosów, zadawanie ciosów i kopnięć na tarczę lub worek treningowy, walkę “z cieniem” oraz sparingi. Dodatkowo, bardzo ważne jest przygotowanie kondycyjne zawodnika, dzięki czemu bardzo popularne są biegi, pływanie, skakanie na skakance czy uzupełniające treningi na siłowni.
Kick-boxing to sport, który z powodzeniem może uprawiać każdy - zaprawieni w boju zawodnicy, jako sposób na udział w zawodach i zdobycie tytułów, oraz inne osoby, pragnące jedynie poprawić swoje zdrowie oraz kondycję. Treningi tego sportu poprawiają wydolność oraz elastyczność trenujących, zwiększają siłę oraz pewność siebie. Dyscyplina ta jest także bardziej wszechstronna niż klasyczny boks, dzięki czemu zdobywa sobie dużą popularność wśród młodych ludzi.