StrefaWalki.pl
Sztuka walki, o której słyszeli już wszyscy. Pojawia się w niezliczonych hitach kinowych, kaskaderzy wzbudzają nasze uznanie pokazami wręcz nadludzkich umiejętności, a dzieciaki z zapałem uczęszczają na jej treningi. Mowa oczywiście o karate, stylu, który w drugiej połowie XX wieku rozprzestrzenił się na cały świat za pośrednictwem szeroko pojętej popkultury.
Karate Tradycyjne wywodzi się z japońskiej wyspy Okinawy. Za jego twórcę uważa się Gichina Funakoshi, nauczyciela znanego z wysokiej kultury osobistej, który uporządkował zasady stylu i wskazał kierunek swoim adeptom. Co ciekawe, do dzisiaj powstało już ponad 100 różnych stylów pierwotnego Karate, co wynika ze wspomnianej wcześniej popularności owej sztuki walki.
W Karate obowiązuje wywodzący się z Judo system stopni uczniowskich i mistrzowskich, określanych za pomocą kolorowego pasa. Trenujący zaczyna od pasa białego, symbolu czystości i niewiedzy, a swoją drogę kończy na pasie czarnym, który zawiera w sobie wszystkie wcześniejsze kolory.
Nazwa stylu dosłownie oznacza “pusta ręka” (空手), co idealnie oddaje formułę i zamysł Karate, które w zamyśle jest sposobem walki przy użyciu nieuzbrojonych rąk i nóg. Dzięki temu, sztuka walki staje się wspaniałym źródłem elementów samoobrony, do czego też często jest używana. Co ciekawe, pierwotnie Karate było używane właśnie w tych celach przez mieszkańców Okinawy.
Od czasu powstania, Karate bardzo wyraźnie się zmieniło i podzieliło na style. Niektóre z nich stawiają większy nacisk na elementy realnej walki, dodając nawet nowe, skuteczniejsze techniki. Inne style zaś zmieniają charakter tej sztuki na praktyki przypominające wręcz spokojne Tai Chi - większa waga przykładana jest do doskonalenia się i osiągania psychofizycznego spokoju, niż do samych technik obronnych. Koreańskim odpowiednikiem Karate, któremu poświęcimy oddzielny artykuł, jest nastawione na realną, zaciętą walkę Taekwondo.
Trening Karate dzieli się na trzy podstawowe elementy:
-“Kihon”, z japońskiego “podstawa”, to powtarzanie ciosów i kopnięć wyprowadzanych “w powietrze”, mające na celu doskonalenie techniki ćwiczącego:
-“Kata”, z góry określone sekwencje ruchów i ataków, tzw. “układy”:
-“Kumite”, właściwa walka, jednak z mocno określonymi ograniczeniami siły i możliwych powierzchni trafień, przez co dla wielu wydaje się nieco za mało dynamiczna i kontaktowa:
-Dodatkowo, adepci Karate znani są z pokazów siły poprzez rozbijanie desek lub cegieł uderzeniami dłonią bądź kopnięciem:
Jak już wspomniałem Karate dzieli się na kierunki, z których najłatwiej wyróżnić trzy - ich przedstawiciele okazjonalnie spierają się między sobą i różnią pod względem podejścia do sztuki walki. Zwolennicy najbardziej popularnego Karate Tradycyjnego rozpowszechniają style klasyczne, jednak mniejszy nacisk stawiają na wspomniane wyżej “Kumite”. Inni adepci traktują Karate jako sport walki nastawiony na zawody - sztuka walki została zaakceptowana jako sport olimpijski na 2020 rok z ramienia World Karate Federation! Tutaj jednak pojawiają się problemy i dyskusje, jeśli chodzi o dozwolone techniki i stronę praktyczną starcia. Na ten moment, walki Karate budzą kontrowersje ograniczoną strefą uderzeń, zasadami określającymi użycie siły i brutalności, a same zmagania oglądane na matach wyglądają nie do końca realnie. Ostatnim kierunkiem, w którym podąża ta sztuka walki jest już poruszona zmiana technik obronnych w sposób samodoskonalenia zbliżony do medytacji.
Karate to piękna, pełna tradycji sztuka, która przez wieki udowodniła swoją wartość i skuteczność. Niektórym styl może wydawać się przestarzały, odpowiedni jedynie dla dzieci, jednak takie osoby odsyłam do filmu, który pokazuje użycie technik Karate w ringu UFC:
Miejmy nadzieję, że wewnętrzne dyskusje pozwolą zaistnieć tej sztuce walki na Igrzyskach Olimpijskich, a wtedy każde Dojo będzie mogło spodziewać się setek adeptów gotowych rozpocząć drogę “nagiej dłoni” u swoich drzwi!